| Hiswa 2010 een indruk.
|
 |
Nou moet ik wel bij vermelden dat ik er slechts een middagje heb gestaan en derhalve hoeft mijn mening niet echt representatief te zijn. Echter vond ik de inzet van de stichting, maar vooral ook van de mensen op de stand, van dien aard dat ik er iets over wilde schrijven, al is het alleen maar om ook volgend jaar hier mensen voor te kunnen motiveren.
Ik was al in geen jaren meer op de Hiswa geweest, en het moet gezegd worden, het viel niet tegen en hoewel het vooral de meer kostbare en prijzige jachtbouwers in het oog vielen, was er ook voor de meer bescheiden waterporter voldoende aanwezig voor een gezellige en interesante dag uit!.
Bij "varen in het groen"waren het vooral de dagjesmensen die zich over hun eigen regio kwamen informeren, sommige woonden al jaren ergens vlakbij fietsroutes, waterport, natuur en rekreatiegebieden waarvan ze het bestaan eigenlijk nooit hebben geweten. Anderen herkenden de hun zo vertrouwde watersportgebieden en kwamen langs voor een praatje, en weer andere kwamen informeren naar lokale vaarscholen, havens of winterstallingsmogelijkheden. Of het er nu veel waren of weinig kan ik niet zeggen, ik stond er tenslotte maar kort, maar we waren er tenminste en dat is al een heel verschil met de toch wel erg eenzame stand van de friese meren, een kiosk met bladen en verder niemand.
De laatste keer dat ik zelf op een stand stond (destijds voor "Westend", het tegenwoordige Zeilschool Aalsmeer), stonden ik en enkele vrouwelijke collega's er de hele dag in een wetsuit, ik was toen zeker 50 kilo lichter, 25 jaar jonger en het was midden in de windsurf hype. Vele nieuwe revolutionare ontwerpen, planken, zeilen, kleine vaartuigen en poenige miami-vice achtige snelle flitsende motorboten en jachten. We hebben het hier over 1985. We hadden de gehele dag die wetsuits aan, en zagen er flitsend uit maar aan het einde van de dag jeukte het verschrikkelijk.
Op de Hiswa van 2010 voerde vooral het retrogevoel de boventoon, elegante klassiek vormgegeven jachten, motorboten en sloepen, rijkelijk voorzien van teak, blankgelakt hout, messing en glimmend staal. Smaken verschillen, maar persoonlijjk houd ik daar wel van mits het goed is uitgewerkt. Ik kon het dan ook niet weerstaan om toch eens een praatje te maken met een vertegenwoordiger van een botenbouwer die een zeer fraai elegant en klassiek vormgegeven open zeilboot had voorzien van kevlar zeilen. In mijn optiek de spreekwoordelijke vlag op een modderschuit maar dan omgekeerd. Ook stond er bijvoorbeeld een fraaie randmeer uitgevoerd met een teakhouten dek wat ik persoonlijk ook veel te overdreven vond.
En hoewel fraai, deden veel ontwerpen mij erg denken aan de baddekkruisers uit de jaren 20 en dertig of de speedboten zoals Antony fokker die maakte toen het met de vliegtuigbussiness even wat minder ging, ergens tussen de beide wereldoorlogen door (toen al). Mooi, zeer zeker, maar revolutionair, nauwelijks. Toch zal het er op het water in de komende jaren zeker fraaier uit gaan zien, het is alleen te hopen dat de mentaliteit die dit soort schepen uitstralen ook in de schippers herkenbaar zal zijn.
Wat trouwens ook opvalt is dat tussen al die nieuw ontworpen klassieke schepen de echte klassiekers nu ook ineens aan popularitieit winnen. Zo stonden er onder meer de kolibri en ook enkele waarscheepjes, nu klassiekers maar destijds goedkoop en gemakkelijjk zelf te bouwen scheepjes voor de man met de kleine boedel, schitterend gerestaureerde boten die perfect paste tussen het glimmende staal en de teakhouten dekken. Roestvast staal en chroom kunnen fraai glimmen maar antiek messing en brons kunnen het ook. De regenboog, pampus, vrijheid en anderen stonden er pronken en trokken veel bekijks. Jammer genoeg geen Riva of Boesch of ik moet die hebben gemist.
Het is gelukkig niet allemaal retro wat de klok sloeg, ook de zeilscholen waren goed vertegenwoordigt, zij zijn verantwoordelijk voor alle toekomstige watersporters. Zo stond onder meer de stand van de zeilschool Aalsmeer praktisch ingeklemd tussen enkele andere scholen, er was enige competitie maar de incidenten beperkten zich tot het plagerig bestikkeren van elkanders stands.
Mede danzij de Zeilscholen waren er gelukkig ook enkele nieuwe kleine zeilboten te bespeuren, niet echt noviteiten maar moderne alternatieven voor bijvoorbeeld de optimisten die ondanks hun uitstekende zeilvaardigheden er voor de jeugd van vandaag er een beetje gedateerd uit zien. Je wilt toch niet gezien worden in het bakje waar je ouders ook al les in kregen toch.
Kortom, er was van alles voor praktisch iedereen, fraai om te zien, geweldig om van te dromen of te realiseren. De Stichting was er en dat is al een reden om er volgend jaar weer bij te zijn. Ik ben er in ieder geval en mocht men nog iemand op de stand nodig hebben, zolang het maar niet in een wet-suit is.
